هرمزگانی و ایرانی و دنیا سلام

آدم ها کوچک اند،همانقدر کوچک که حتی از پنجره چند جداره هواپیما نیز نمی توان آنها را دید.آدم ها کوچکند،بزرگ جلوه داده می شوند،مردم آدم ها را بزرگ می کنند،اسطوره می کنند.در حالیکه آدم ها کوچکند،چون دنیا کوچک است.دنیا به اندازه یک اسپور قارچ کوچک است.از فضا که به زمین می نگریم آزاد است، کوچک است،معلق است،هیچ مرزی ندارد.آدم های بزرگ شده به واسطه برخی آدم های کوچک دنیا را مرزبندی می کنند.آدم های بزرگ شده انحصارطلبی را آغاز می کنند،مرزبندی می کنند،سیاه و سفید می کنند،خودی و غیر خودی می کنند،اقلیت و اکثریت می کنند.آدم های بزرگ شده،به همان کوچک هایی که بزرگشان کردند،بی احترامی می کنند،لقب می دهند اما غافل از اینکه اگر همین مردم نبودند،آنها بزرگ نمی شدند.آدم های کوچک خودشان بزرگ می شوند و بزرگ شدگانی را که خودشان بزرگ کرده بودند مثل قبلا خود کوچک می کنند.همیشه همینطور است.یکی بزرگ است و یکی کوچک و مقصر این همه بزرگی و کوچکی، خود آدم ها هستند که مرزبندی اخلاقی می کنند چون معنای واحدی را از اخلاق تعریف نمی کنند .اخلاق بعضی ها را بزرگ میکند،برخی دیگر را کوچک و تشخیص دهنده این اخلاق مردم اند.همین اخلاق متفاوت مردم است که بزرگ و کوچک می سازد.ای کاش تفاوتی وجود نداشت،ای کاش همه از اخلاق برداشت کسانی می کردند تا بزرگ و کوچک در ذهنشان یکی می شد.ای کاش در همه امور مثل اقتصاد،دین،سیاست و ...اخلاق توسط همه به صورت واحد رعایت می شد.آنوقت بدون اینکه به فکر کسی باشی یا غصه بخوری،همه چیزها روبه راه می شد،چون فقط زندگی خودت را می کردی با حفظ تمامی شروط اخلاقی و این یعنی برچیده شدن فساد،ظالم،مضلوم،مرز،سیاه،سفید،بزرگ و کوچک چون بی اخلاقی وجود نداشت،آن وقت بدون نیاز به توجه به دیگران یا غصه خوردن به حال آنها،همه چیز حل می شد.فکرش را بکنید،یک زندگی بدون اینکه به فکر کسی باشی چقدر زیباست. البته بدون اینکه خودت متوجه باشی ، با در نظر گرفتن اخلاق واحد در زندگی به فکر همه هستی،سعی می کنی به کسی ضرر نرسانی،ظلم نکنی و با تمامی انسان های روی زمین احسای خوشبختی می کنی... ولی حیف که، اخلاق را در این دنیا مرزبندی شده همان کسانی تعریف می کنند که بزرگ شده دست کوچکانند...